'Aaaah je haar!! Wat leeeeuk!' 'Oh... dankje, ' glimlach ik verlegen terwijl ik aan mijn haar pruts en naar m'n voeten kijk. Complimentjes ontvangen, niet mijn sterkste punt. Had het kunnen verwachten natuurlijk, nu ik weer op een vrouwenredactie werk. En een bezoekje aan de kapper is typisch zoiets wat steevast tumult teweegbrengt bij een hok vol vrouwen. 'Wat gááf, die pony! En wat een prá-chtig-e kleur dat donkerbruin!' ze kijken naar me, ze lachen me toe en ze voelen aan mijn haar.

Belangstelling alom de afgelopen twee weken. Logisch, ik ben de nieuwe collega. En ikzelf ben ook razend nieuwsgierig naar hen. Niet alleen vragen over opleiding en vorig werk zijn interessant, maar sappiger dan sappig zijn vragen over privéleven, met name liefde & relaties. 'Hoe lang heb je al een relatie?' vraagt collega A. 'En woon je ook samen? Leuk vest heb je aan trouwens.' Bezorgd vraagt collega D. of ik niet thuis moest blijven, omdat ik zo hoest.

Verlegen word ik ervan. Ik vind het heerlijk, maar ook ongemakkelijk.

Nog ongemakkelijker voel ik me als freelancer S. me foto's van haar tweejarige peuter laat zien. Ik vind kinderen superleuk, maar verder tot 'Goh, leuk', 'Wat een schatje' en een lachend 'Uitslapen is er niet meer bij nu zeker' kom ik eigenlijk niet. Ik ken niemand in mijn naaste omgeving die 'al' kinderen heeft. Maar die indruk maak ik niet op S. Ze kletst en kletst, glundert, lacht.

En ja... het was een inkoppertje natuurlijk. Ze stelt me die vraag. Die vraag die ik nog nooit eerder had gehoord, maar ik natuurlijk wel eens kon verwachten op mijn 25ste.

'Heb jij ook kinderen?'

Een mijlpaal.

Stel je voor dat je tussen je kerstcadeautjes ineens zo'n kindje vindt!

Als ik terugdenk aan emotionele situaties van het afgelopen jaar, dan weet ik precies wat voor weer ik er toen bijhad. Dolverliefd in Antwerpen: sneeuwvlokken dwarrelden op ons neer. Verdriet om een in het water gevallen fietstocht op mijn verjaardag, u raadt het al: de regen viel met bakken uit de lucht. Een heerlijke vakantie in Italië met twee weken aaneengesloten een goed humeur: zon, zon en nog eens zon.

Golven van geluk stroomden door mijn lichaam toen ik gisterochtend vanuit de trein naar buiten keek. Sneeuwvlokken, groot als kiezelstenen, weilanden wit. Kriebels in mijn buik, mijn voeten en handen kriebelden. Een lekker gevoel, alsof ik eindelijk passende kleren aan had, na maanden lang in de verkeerde maat te hebben gelopen.

Dus sneeuw, kom maar gauw terug, na wat vervelende mailtjes beginnen mijn schoenen alweer te wringen.

'Kijk maar even wat er is, ik vertrouw er wel op dat je iets leuks uitzoekt', roept Keizer Kaa in de telefoon. Zo te horen is hij in een drukke winkelstraat. Soms is het contrast tussen onze levens groot: hij in Liverpool om bands te interviewen, ik in de Ikea met mam - op zoek naar een eettafel met stoelen.

We keuvelen wat over wat hij doet, wat ik doe. En terwijl ik me zit op te vreten om dat dolgraag eens voet op Groot-Brittannië had gezet, naast hem had willen zitten tijdens die Beatles-tour en met hem had willen dansen op leuke music-week feestjes, verzucht hij: 'Ooh.. was ik maar gewoon daar, dan kon ik gezellig mee naar de Ikea!'

N. is een huisgenoot die ik al vanaf de kennismakingsbarbecue van mijn flat niet kan uitstaan. Hij staat vaak naakt voor het raam. Hij is 32, doet al zeker zes jaar dezelfde studie en die wordt door zijn ouders betaald. Zijn grote mond en kleine, vettige lijfje vind ik zeer onaantrekkelijk. De woorden die uit zijn kolossale mond komen zijn niet van wonderbaarlijk niveau.

N. houdt er een zeer bijzondere manier van 'hoizeggen' op na. Soms schreeuwt hij van verre mijn naam als hij me in het vizier krijgt, en soms negeert hij me. Ik heb er een patroon in ontdekt. Hij zegt alleen 'hoi' als er mensen bij hem zijn. (Dit syndroom ken ik van de middelbare school, maar toen zeiden sommige jongens juist géén 'hoi' waar hun vrienden bij waren.) N. wil graag dat de mensen om hem heen denken dat hij nog méér mensen kent. En eigenlijk heel populair is. Is N. echter alleen, dan kijkt hij de andere kant op.  Ik concludeerde: N. verdient mijn 'hoi' niet.

Zonet was het tijd om mijn nieuwe principe in de praktijk te brengen. N. kruiste mijn pad op weg naar de supermarkt, geflankeerd door twee corpsballen. 'Heeee Nienke, hoe ís íe??' zei hij zoals alleen hij dat heel vies kan. Ik groette niet terug.  
...
Nu voel ik me schuldig. 

Op vakantie had ik het al even geprobeerd, maar ik ga er nu toch definitief mee door: de lenzen! Dat betekent dus dat ik voorlopig afscheid neem van mijn brillie. Hard en zwaar, want mijn brillie heeft me toch mooi een jaar of vijftien vergezeld. Door mijn tienerjaren en studententijd heen. Boehoe!

 

Er gaat een wereld voor me open. Mutsen, petjes, grote oorbellen... alles wat ik eerder liet liggen omdat ik anders bang was er als een kerstboom uit te zien mag ik nu van mezelf gebruiken. Ik heb geen last meer van beslagen glazen bij het betreden van warme ruimtes en ook regen is een stuk minder vervelend. Waar een brilloze Nienke eerst iets exclusiefs was voor mijn vriendje, wordt Nienke mét bril dat nu. 

 

Je verwacht het als niet-brildrager misschien niet, maar wij brildragers weten dat dat ding een deel wordt van je identiteit. Het is dan ook wel even wennen. Misschien is het over een jaartje of vijfentwintig weer tijd voor een prettig weerzien met brillie, maar voorlopig even niet. 

 

Wat zeggen jullie, lenzen of bril? Of dan alleen zo'n vét exemplaar als Buddy Holly hierboven?

Ik gniffelde er een beetje om toen ik er dankzij Wien achterkwam dat mijn hippe vriendje met z'n oh zo verfijnde smaak een eigen glossy heeft. En ik was ook wel een beetje blij dat Ikea voornamelijk Scandinavische namen gebruikt voor wc-rolhouders en slabestek. Maar mijn schamperende lach werd op wrede wijze de kop in gedrukt toen mijn bouwvakker me grijnzend een Leenbakker-folder liet zien. Shit. Blijkbaar is mijn oerhollandse naam tóch aan een meubelstuk verbonden. En wat voor één.

 

Ik had toch nét iets anders (verfijnders, meer sereen) in gedachten dan zo'n opgezwollen slaapbank

Lieve mensen, wat gaan jullie allemaal doen? In groten getale in de file voor de Mediamarkt, in de rij bij de kassa van de Hema. Terwijl de regen tegen jullie paraplu's slaat en jullie voeten langzaam nat worden, jullie brillen beslaan. Terwijl hier binnen bij mij de verwarming zachtjes broeit, de kaarsjes vrolijk branden en Calexico de stilte vult.

Lieve mensen met jullie Audi's en Volvo's op de parkeerplaats van de IJsselhallen, kennen jullie dat niet? De zondagen van vroeger, als kind?  Ik zie het zo voor me. Mama achter de naaimachine of met een tijdschrift op de bank, terwijl ze meeneuriet met het cassettebandje van Herman van Veen. Zusjes en ik spelen ´Wie is het´ of Disney Triviant of 'ballet-je' op de muziek van Vivaldi. Papa braadt het vlees voor ´s avonds en bladert het kookboek door om ideetjes op te doen voor de rest van de maaltijd. Misschien verlaten we straks met z´n allen het huis voor een wandeling in het herfstbos, misschien blijven we lekker warm binnen. De zondagen van vroeger zitten vol heerlijke, warme herinneringen.

Mensen ga toch terug naar huis en stook de houtkachel op. Bak koekjes, maak poppetjes van kastanjes of lees een boek. Laat dat LCD-scherm over aan de vrijdagavond of zaterdag, de sokken en onderbroeken voor de kids aan de woensdagmiddag. Herfstige zondagen zijn er voor kneuterigheid in huis. Dat herinner je je later tenminste nog.

 

Het regent, het is koud en donker, kortom: herfst. Ik ril en trek mijn sjaal wat omhoog, lekker behaaglijk tot over mijn kin. Vriendlief slaat een verwarmende arm om mijn schouders terwijl we naar de supermarkt slenteren. In het portiek van de supermarkt zie ik ze zitten, op een bankje. Gestoken in kledingstukken die al een poosje geen wasmachine van binnen hebben gezien, omringd door gedeukte blikken bier, twee vuilniszakken aan weerszijden: hun bezit. Twee zwervers, een man en een vrouw. De vrouw kijkt verrast naar een flesje in haar hand. 'Aah wat leuk!', lispelt ze met dubbele tong. 'Wat líef, dank je wel!' De 'mannetjeszwerver' glimlacht en buigt naar de vrouw toe om haar een kus te geven. Overduidelijk geroerd prutst ze met een kleurige stuk verfrommeld pakpapier en een parfumverpakking op haar schoot en geeft hem een kus terug. Ze spuit wat inhoud van het flesje op de binnenkant van haar pols en ruikt eraan. Een cadeautje van hem, verse parfum uit de Jumbo. Ik glimlach, ík ben verwarmd.

En daar sjeesde Nienke over de Zwolse Nieuwe Veerallee, met snelheden waar Lance Armstrong jaloers op zou zijn. Met - thank god - een grote zonnebril op. En in haar bijna blote billen met een panty erover. Huh?

Eén tip, mocht je ook zo'n überhippe kokerrok voor de winter willen aanschaffen, neem dan in gevallen van haast een taxi en laat je fiets in de schuur staan. Want fietsen wíl NIET!

Net als het springen over gootjes, stoeien en rennen, traplopen et cetera. Dus alleen voor échte dames!

Hoe vaak een docent van de opleiding Journalistiek wel niet tegen mij zei: 'Nienke, kill your darlings!' Zuchtend worstelde hij zich dan weer door een goedbedoelde columnserie van minimaal 600 woorden per stuk. De arme man had al zo weinig vrije tijd en ik wilde per se op ieder stukje en ieder zinnetje feedback.

 

Maarja, that's me. Ik zie het aan de stukken hieronder, ze zijn ellenlang. En ik probeer me al te beperken tot de kern, maar soms heb je die aangedikte aanloop juist nodig om iets over te laten komen. (Hier wilde ik eigenlijk dieper op ingaan ...) Beginnend aan deze blog voel ik 'm al aankomen, deze wordt wéér ellenlang. Daarom stop ik nu maar nu het nog kan.

Gelukkig hebben we tegenwoordig computers om mee te schrijven, de meneer op het plaatje hierboven had iets meer pech.

Prettig weekend!